پـنج گام اساسی کارآفرینان در تهیه بودجه نقدی

مالکان شرکت های کوچک، باید یک بودجۀ نقدی ماهیانۀ پیشبینی شده را دستکم به مدت یکسال بر اساس تخمین هـای آینـده و تخمـین های فصلی تهیه کنند. پیشبینی مذکور باید تمام نوسانات فروش فصلی را شامل شود. هر چه الگوی فروش یک شرکت متغیرتـر باشـد بایـد افـق برنامه ریزی کوتاه تری داشته باشد. به عنوان مثال، شرکتی که با نوسانات فروش گسترده در یک دوره زمانی کوتاه مواجه است ممکن است نیازمنـد یک بودجۀ نقدی هفتگی باشد. کلید این امر، رهگیری جریانات نقدی در طول زمان است.

کارآفرینان میتوانند دقت بودجه های نقدی آتی خود را افزایش دهنـد.
پـنج گـام اساسـی در تهیۀ یک بودجۀ نقدی وجود دارد:

۱ -تعیین حداقل مانده نقدی کافی
۲ -پیشبینی فروش
۳ -پیشبینی دریافت های نقدی
۴ -پیشبینی پرداخت های نقدی
۵ -تعیین مانده نقدی پایان ماه

تعیین حداقل مانده نقدی کافی:

آنچه به عنوان مانده نقدی مازاد برای یک شرکت کوچک در نظر گرفته میشود ممکن است برای یک شرکت دیگر کافی نباشد (حتـی اگـر هـر دو شرکت در صنعت مشابهی مشغول فعالیت باشند). بعضی از افراد بیان میکنند که مانده نقدی یک شرکت باید دست کم معادل یک چهـارم بـدهی های جاری آن باشد ولی این قاعده کلی معمولاً برای شرکت های کوچک کارآیی ندارد. مطمئن ترین روش تعیین حداقل مانـده  نقـدی مناسـب بـر اساس تجربه های گذشته است. سوابق عملیاتی گذشته نشان دهنده نقدینگی مورد نیاز یک کارآفرین برای کـشف هزینـه هـای غیرمنتظـره پـس از کسر تمام پرداخت های نقدی عادی از دریافت های نقدی ماهیانۀ شرکت است. به عنوان مثال، سوابق گذشته ممکن است نشان دهنـده ایـن موضـوع باشد که بهتر است مانده نقدی به اندازه فروش پنج روز نگهداری شود. نوسانات فصلی میتواند حداقل مانده نقدی شرکت را تغییر دهد. بـه عنـوان مثال، مانده نقدی مطلوب یک خرده فروشی در ماه دسامبر ممکن است بزرگتر از ماه ژوئن باشد.

پیشبینی فروش:

پیشبینی فروش، قلب بودجۀ نقدی است. این پیشبینی، عامل اصلی تهیۀ تصویر صحیحی از وضـعیت نقـدی شـرکت اسـت چـرا کـه فـروش در نهایت به دریافت ها و پرداخت های نقدی تبدیل میشود. برای بسیاری از مؤسسات بازرگانی، فروش تشکیل دهنده منبع اصلی جریانـات نقـدی ورودی به شرکت است. به همین ترتیب، فروش کالاها مستلزم این است که برای تکمیل موجودی از پول نقد استفاده شود. در نتیجه، بودجۀ نقـدی بـه دقـت پـیشبینـیِ فروشی بستگی دارد که بودجۀ نقدی از دل آن برآمده است. برای یک شرکت سابقه دار، پیشبینی فروش بر اساس فروش های گذشته است ولی مالکان این شرکت ها باید به این موضوع دقت داشته باشند کـه در پیشبینی فروش بیش از حد خوشبینانه عمل نکنند. نوسانات اقتصادی، رقابت  فزاینده، نوسانات تقاضا، تغییرات طبیعی فصلی و سـایر عوامـل مـی توانند به میزان قابل توجهی بر الگوهای فروش و لذا جریان نقدی شرکت تأثیر بگذارند.

پیشبینی دریافت های نقدی :

همانگونه که در قسمت قبل اشاره شد، فروش، منبع اصلی دریافت های نقدی است.
هنگامیکه شرکتی کالاها یا خدمات خود را بصورت نسیه مـیفروشد، بودجۀ نقدی باید تأخیر بین فروش و وصول واقعی درآمدهای مربوطه را مد نظر قرار دهد. به خاطر داشته باشید که شما نمـیتوانیـد پـولی که هنوز وصول نکرده اید را خرج کنید! به عنوان مثال، یک فروشگاه لوازم خانگی ممکن است نتواند پول یخچال فروخته شـده در فوریـه را تـا مـاه آوریل یا می وصول کند و بودجۀ نقدی باید این تأخیر را منعکس کند. برای پیشبینـی دقیـق دریافت هـای نقـدی، یـک کـارآفرین بایـد حـساب های دریافتنی را با تعیین الگوی وصول مطالبات شرکت مورد تجزیه و تحلیل قرار دهد.
به عنوان مثال، سوابق گذشته ممکن است نـشان دهنـده بیـست درصد فروش بصورت نقدی، پنجاه درصد یک ماه بعد، بیست درصد ظرف دو ماه پس از فروش، پنج درصد ظرف سه ماه پس از فروش و پنج درصـد شامل فروش های لاوصول باشد. علاوه بر فروش نسیه، یک شرکت کوچک ممکن است پول را به شیوه های مختلفی دریافت کند که شـامل درآمـد بهره، درآمد اجاره، تقسیم سود و نظایر اینها است. وصول حساب های دریافتنی مشکلات زیادی را برای بسیاری از شرکت های کوچک به همراه دارد.
در حقیقت، مشکل وصول حساب های دریافتنی یکـی از علل اولیۀ مشکلات مربوط به جریانات نقدی است که مالکان مؤسسات بازرگانی کوچک به آنها اشاره نموده اند.

پیش بینی پرداخت های نقدی:

بسیاری از مالکان شرکت های قدیمی، تصویر روشنی از الگوی پرداخت های نقدی شرکت دارند. در حقیقت، بسیاری از پرداخت هـای نقـدی مثـل اجـاره، بازپرداخت وام و بهره مبالغ ثابتی هستند که سررسید آنها در تاریخ های معینی اتفاق می افتد. عامل کلیدی در هنگـام پـیشبینـی پرداخت هـا در یـک بودجۀ نقدی ، ثبت آنها در ماهی است که پرداخت میشوند و نه هنگامی که تعهد مربوطه صورت میگیرد. البته، تعداد پرداخت های نقدی با توجه بـه هر یک از فعالیت های بازرگانی خاص متفاوت است ولی تقسیم بندی های زیر معمولاً بصورت استاندارد در مورد پرداخت های نقدی وجـود دارنـد: خریـد موجودی یا مواد خام، حقوق و دستمزد، اجاره، مالیات، وام، بهره، هزینه های فروش، خرید دارایی های ثابت، هزینه های سربار و هزینه های متفرقه.
معمولاً، تمایل مالک به تخمین کمتر از حد پرداخت های نقدی میتواند منجر به بروز یک بحران نقدینگی شود. برای اجتناب از این امـر، کارآفرینـان زیرک، حساب پرداخت های نقدی خود را با یک ضریب اطمینان در نظر گرفته و اینگونه فرض میکنند که این هزینه ها بـیش از رقـم مـورد انتظـار خواهد بود. این امر، خصوصاً برای کارآفرینانی که در حال راه اندازی کسب و کارهای جدید هستند واجد اهمیت بیشتری است.
در حقیقـت بعـضی از تحلیلگران مالی توصیه میکنند که مالکان جدید، پرداخت های نقدی را به بهترین شکل ممکن برآورد کرده و سـپس بـین ۱۰ تـا ۲۵ درصـد بـه آن بیفزایند. صرف نظر از نوع تکنیک پیشبینی مورد استفاده، کارآفرینان باید از تخمین کمتر از حد واقعی پرداخت های نقدی اجتناب کنند چـرا کـه مـی تواند منجر به کمبود شدید نقدینگی و احتمالاً ورشکستگی شود.

تخمین مانده نقدی پایان ماه:

برای تخمین مانده نقدی هر ماه، مالک شرکت ابتدا باید مانده نقدی آغاز هر ماه را تعیین کند. مانده نقدی اول ماه، شامل موجـودی پـول نقـد بـه همراه موجودی حساب های جاری و پس انداز است. در نتیجه، مانده نقدی پایان هر ماه عبارت است از مانده نقدی اول ماه بعد. سپس، مالک شـرکت به سادگی کل دریافت های نقدی را بدان اضافه کرده و کل پرداخت های نقدی را از آن کسر مـیکنـد تـا بـه مانـده پایـان مـاه برسـد (قبـل از اینکـه هیچگونه استقراضی در این زمینه صورت بگیرد). مانده مثبت نشان میدهد که شرکت دارای مازاد نقدی برای ماه مذکور اسـت ولـی مانـده منفـی نشان دهنده کسری نقدی حاصله است (مگر اینکه مالک شرکت بتواند وجوه اضافی را وصول یا استقراض نماید). معمولا مانده نقدی یک شرکت از یک ماه تا ماه دیگر در نوسان است که این امر بیانگر الگوهای فروش فصلی است. ایـن نوسـانات طبیعـی بـوده ولی مالکان شرکت ها باید به دقت به دنبال یافتن الگوهای افزایش یا کاهش مانده نقدی در طول زمان باشند.

 

درباره ی مهتاب معصومی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

19 − پنج =